Nie znasz mnie. Nie wiesz jaka jestem. Nie wiesz co przeszłam. A jednak próbujesz oceniać. Próbujesz pomóc. Nie rozumiem Cię. Na prawdę, nie rozumiem. Dlaczego po prostu nie zostawisz mnie w spokoju? Przecież i tak jestem dla Ciebie nikim. I każdy dobrze o tym wie. Ty o tym wiesz. Ale tego nie pojmujesz. Nie chcesz przyjąć do wiadomości. Nie wiesz że jestem zwykłym śmieciem nie wartym uwagi..
~*~
No cóż, prolog jak prolog, nic ciekawego, ale mam nadzieję że pierwszy rozdział będzie chodź troszkę bardziej interesujący. Mam co do tego bloga wielkie plany i proszę, jeśli komukolwiek przyszło do głowy to przeczytać niech skomentuje i wyrazi swoją opinię. Dla Was to zaledwie kilka marnych sekund, a mi sprawia ogromny uśmiech na twarzy.
